Okres Wielkanocny jest czasem szczególnej refleksji nad życiem. Przenika go radość wynikająca ze wspomnienia zmartwychwstania Chrystusa. Do tego tematu nawiązuje w bogaty sposób liturgia, mówiąc o przywróceniu życia.

Jako nowicjusze, medytując Słowo Boże każdego dnia, mamy niezwykłą okazję przemodlić, wewnętrznie przeżyć to wszystko, co mówił o sobie Jezus i co potem głosili Jego Apostołowie. Zwłaszcza teraz teksty biblijne wskazują na Chrystusa jako życie, jego źródło, dawcę, chleb życia. 

Za sprawą lektury duchowej te dni są dla nas szczególniejszym czasem pochylenia się nad przykładem dwóch błogosławionych z naszej prowincji zakonnej. Zostali oni przez swoją śmierć męczeńską zrodzeni do wieczności. Mowa o bł. Zbigniewie Strzałkowskim i bł. Michale Tomaszku, misjonarzach, którzy oddali swe życie w Peru. Ich z jednej strony proste, a z drugiej niezwykłe życie stało się znakiem, dla lokalnej społeczności, wśród której pracowali, na placówce w Pariacoto. Dla nas franciszkanów są przykładem pokornej, wiernej i wytrwałej służby. Są wreszcie przypomnieniem wierności Bogu dla całego Kościoła. Podobnym przykładem jest św. Maksymilian Maria Kolbe, który zdecydował się pójść do bunkra głodowego w zamian za współwięźnia. Wszyscy Oni przez śmierć weszli do nowego życia. 

Odradzająca się po zimowej przerwie przyroda, wydaje się przypominać tę tajemnicę przejścia ze śmierci do życia...